บันทึกอุณหภูมิของลูก รวมถึงตำแหน่งที่วัด

ตัวเลขอย่างเดียวคือบันทึกครึ่งเดียว

"38.2" ลำพังไม่ค้ำจุนการตัดสินใจใด ๆ ในภายหลัง เพราะไม่ได้พาทั้งเมื่อไรและที่ไหนมาด้วย

บันทึกอุณหภูมิแต่ละครั้งต้องมีสามอย่าง

• เวลาที่วัด
• ตำแหน่ง: หู รักแร้ หน้าผาก หรือทางทวารหนัก
• ค่าที่วัดได้

ตำแหน่งสำคัญที่สุด เด็กคนเดียวกันในวินาทีเดียวกันให้ค่าต่างกันตามที่ที่คุณวัด

การปนตำแหน่งทำลายแนวโน้ม

การจะดูว่าไข้ขึ้นหรือลง ต้องเทียบสิ่งที่เทียบกันได้ ถ้าคุณสลับไปมาระหว่างหูกับรักแร้ ก็แยกไม่ออกว่าความเปลี่ยนแปลงสะท้อนไข้หรือสะท้อนวิธีวัด

ใช้ตำแหน่งเดียวเท่าที่ทำได้ และเมื่อจำเป็นต้องเปลี่ยนก็จดไว้

สิ่งที่ปรากฏเมื่อวางยาไว้ข้าง ๆ

บันทึกอุณหภูมิมีประโยชน์ที่สุดเมื่อซ้อนกับการให้ยา

| เวลา | อุณหภูมิ | ยา | | --- | --- | --- | | 21.00 | 38.6 (หู) | ยาลดไข้ | | 23.00 | 37.4 (หู) | — | | 02.30 | 38.9 (หู) | — |

อ่านรวมกันจะเห็นว่าไข้ลดประมาณสองชั่วโมงหลังให้ยา และกลับขึ้นอีกราวห้าชั่วโมงถัดมา นี่คือข้อมูลที่ถูกถามอยู่ตลอด

วิธีจัดการบันทึกยาแยกต่างหากอยู่ใน บันทึกการให้ยาลูก

ทำเครื่องหมายว่าไข้เริ่มเมื่อไร

คำถามแรกในการตรวจส่วนใหญ่คือไข้เริ่มเมื่อไร และมันตอบยากอย่างน่าประหลาดใจ ท่ามกลางความวุ่นวาย เมื่อคืนกับคืนก่อนหน้าปนกันไปหมด

การทำเครื่องหมายตอนที่คุณพบไข้ครั้งแรกทำให้ตอบคำถามนั้นได้ทันทีในภายหลัง

เมื่อบันทึกมาเป็นอันดับสอง

บันทึกอธิบายลำดับเหตุการณ์ มันไม่เคยเป็นเหตุผลให้ผัดผ่อน โดยเฉพาะให้ติดต่อบริการทางการแพทย์ทันทีแทนการมาอัปเดตบันทึก หาก

• ลูกอายุต่ำกว่าสามเดือนและมีไข้
• ลูกอ่อนแรง หรือตอบสนองต่างจากปกติอย่างชัดเจน
• มีอาการชัก หรือหายใจดูลำบาก

การตัดสินว่าอะไรคือภาวะฉุกเฉินเป็นงานของบุคลากรทางการแพทย์ ไม่ใช่สิ่งที่อ่านออกมาจากบันทึกของครอบครัว